تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف پنجم

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف پنجم

تمسّک به دوستی اهل‌بیت عصمت صلوات الله علیهم
«از یونس‌بن عبدالرحمان نقل شده است که گفت: به خدمت حضرت امام موسی‌بن‌جعفر علیه‌السلام شرفیاب شدم و به ایشان عرض کردم: یا ابن‌رسول الله، آیا قیام کننده به حق شمایید؟ فرمودند: « من قیام به حق هستم؛ ولی آن قائمی که زمین را از دشمنان خدا پاک می‌کند و آن را از عدل پُر می‌نماید، همان‌گونه که از ستم پر شده باشد، پنجمین از اولاد من است.
او غیبتی دارد که زمان آن به درازا خواهد انجامید؛ چرا که بر (از بین رفتن) نفس خویش می‌ترسد. در این غیبت، گروههایی از دین برمی‌گردند و عده‌ای نیز بر اعتقاد خویش ثابت می‌مانند» پس از آن فرمودند:

«خوشا به حال شیعیان ما؛ همانانی که در غیبت قائم ما به محبت ما چنگ می‌زنند و بر پذیرش ولایت ما و بیزاری از دشمنانمان پایداری می‌نمایند. اینان از مایند و ما نیز از آنانیم. آنان به امامت ما راضی‌اند و ما نیز به پیروی آنان رضا داده‌ایم.
خوشا به حال آنان، که به خدا قسم، روز قیامت، همراه ما در درجه‌ی مایند» 

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف چهارم

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف چهارم

پایداری و ثابت ماندن در اعتقاد به آن حضرت(بالخصوص) و به ائمه اطهار علیهم السلام (بالعموم)
از ابن عباس روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند:علی بن ابی طالب علیه السلام پیشوای امت و جانشین بر آنها بعد از من است. از فرزندان اوست قائم منتظری که خدای بلندمرتبه و عزیز به وسیله‌ی او زمین را از عدل و داد پر می‌کند، همان‌گونه که از ظلم و ستم پر شده باشد.
قسم به آن خدایی که مرا به حق برانگیخت تا بشارت دهنده باشم، کسانی که بر اعتقاد به او در زمان غیبتش ثابت باشند از گوگرد سرخ کمیاب ترند.

در این هنگام، جابربن عبدالله انصاری در مقابل ایشان ایستاد و گفت: یا رسول الله، فرزندت قائم علیه السلام غیبتی خواهد داشت؟ ایشان فرمودند: به خدا قسم، بله (تا خدا کسانی را که ایمان آورده اند امتحان و کافران را نابود کند) جابر، این مطلب از امور الاهی و سرّی از اسرار اوست که از بندگانش پنهان داشته است. بپرهیز از اینکه در امر خدایی شک کند؛ که چنین شکّی کفر است 

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف سوم

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف سوم

(انکار نکردن غیبت آن حضرت صلوات الله علیه)
از محمدبن‌مسلم روایت شده است که گفت: شنیدم امام صادق علیه‌السلام می فرمودند: «اگر خبر غیبت امامتان به شما رسید، آن را انکار نکنید.»¹
در دستور قبلی، حضرات ائمه علیهم السلام به ما گوشزد کردند که مراقب باشید، بر اثر طول غیبت، منکر وجود امام زمانتان نشوید، ولی در قالب این وظیفه می‌فرمایند که پنهان شدن امامتان را انکار نکنید.

فرق دو وظیفه‌ی مذکور در این است: تمام فِرَق مسلمین معتقدند که یک منجی الاهی به نام مهدی موعود علیه‌السلام در آخرالزمان ظهور خواهد کرد و جهان را همان‌گونه که از ظلم و جور پر شده باشد از عدل و داد پر خواهد نمود؛ ولی در اینکه آن منجی هزار و اندی سال قبل به دنیا آمده باشد و اکنون پنهان از دیده‌ها و مخفیانه زندگی کند، اختلاف دارند. برای مثال، عموم اهل سنت منکر زنده بودن و غیبت آن بزرگوارند، نه منکر اصل وجود چنین شخصی. 
از آنجا که هدایت وظیفه‌ی اصلی امامان بر حق بوده، از زمانهای قبل از به دنیا آمدن حضرت مهدی علیه‌السلام و پنهان شدنشان، وظیفه‌ی مردمی را که آن زمان را درک خواهند کرد مشخص کرده‌اند و هشدار داده‌اند که افکار انحرافی و باطل عامّه در بین شیعیان رخنه نکند. 
از این جهت، در روایتی که ذیلاً از امام صادق علیه‌السلام نقل می‌شود، حضرت به اقوال گوناگونی که عامّه مطرح و القا می‌کنند اشاره و آنها را باطل معرفی می‌فرمایند.
از سدیر صیرفی نقل شده است که گفت: من و مفضّل‌بن‌عمر و ابوبصیر و ابان‌بن‌تغلب به خدمت مولایمان امام صادق علیه‌السلام شرفیاب شدیم.  

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف دوم:

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف دوم:

 عدم انکار و تکذیب آن حضرت صلوات‌الله‌علیه
از هشام‌بن‌سالم نقل شده است که گفت: حضرت صادق از پدرشان، از جدّ گرامیشان صلوات‌الله علیهم روایت کرده‌اند که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه وآله‌ فرمودند: «قائم از فرزندان من است. اسم او اسم من، کُنیه او کنیه‌ی من، اخلاق او اخلاق من و روش او روش من است. مردم را بر آیین و دین من می‌دارد و آنها را به کتاب خدای بلندمرتبه و عزیز(قرآن) دعوت می‌کند. 
کسی که او را اطاعت کند مرا اطاعت کرده، کسی که از او سرپیچی کند از من سرپیچی کرده، کسی که او را در زمان غیبتش انکار کند مرا انکار کرده، کسی که او را دروغگو بداند مرا دروغگو دانسته و کسی که او را راستگو بداند مرا راستگو دانسته است.

از کسانی که مرا در مورد او دروغگو بدانند و کلام مرا در منزلت او انکار کنند و نیز از کسانی که امت مرا از راه او گمراه می‌کنند به خدا شکایت می‌کنم. و زود است که ظالمان بدانند به چه بازگشتگاهی باز می‌گردند.¹ 

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف اول

تکالیف شیعیان در دروان غیبت امام عصر(عج)_تکلیف اول

تکلیف اول
معرفت آن حضرت و شناخت غیبتشان
ابوعلی‌همّام می‌گوید: شنیدم از محمدبن‌عثمان عَمروی (نایب دوم حضرت حجت صلوات الله علیه) که می‌فرمود: شنیدم از پدرم(عثمان‌بن‌سعید‌عَمروی، نایب حضرات هادی و عسکری صلوات‌الله‌علیها و نایب اول حضرت حجت صلوات‌الله‌علیه )که می‌فرمود:
من در خدمت حضرت امام حسن‌عسکری صلوات‌الله‌علیه بودم که از ایشان، راجع به این روایتی که از پدران گرامی‌شان صلوات‌الله‌علیهم نقل شده، سؤال کردند: «زمین تا روز قیامت از حجتی از طرف خدا بر خلقش خالی نمی شود و کسی که بمیرد و  

پرتویی از سیره و فضایل باقرالعلوم علیه السلام

پرتویی از سیره و فضایل باقرالعلوم علیه السلام

حضرت امام محمّد باقر(علیه السلام) اوّل ماه رجب، یا سوم صفر سال 57 هجرى قمرى در مدینه متولّد گردید.پدر بزرگوارش، حضرت على بن الحسین ، زین العابدین(علیه السلام)، و مادر مکرّمه اش ، فاطمه معروف به «امّ عبدالله» دختر امام حسن مجتبى مى باشد.از این رو، آن حضرت از ناحیه پدر و مادر به بنى هاشم منسوب است.

شهادت امام باقر(علیه السلام) در روز دوشنبه 7 ذیحجّه سال 114 هجرى قمرى در 57 سالگى، به دستور هشام بن عبدالملک خلیفه اموى، به وسیله خوراندن سمّ، اتّفاق افتاد و مزار شریفش در مدینه در قبرستان بقیع مى باشد.آن حضرت یکى از اطفال اسیر فاجعه کربلا مى باشد که در آن وقت سه سال و شش ماه و ده روز از سنّ مبارکش گذشته بود.
حضرت باقر(علیه السلام) به علم و دانش و فضیلت و تقوا معروف بود و پیوسته مرجع حلّ مشکلات علمى مسلمانان به شمار مى رفت.وجود امام محمّد باقر(علیه السلام) مقدّمه اى بود براى اقدام به وظایف دگرگون سازى امّت.زیرا مردم، او را نشانه هاى فرزند کسانى مى شناختند که جان خود را فدا کردند تا موج انحراف ـ که نزدیک بود نشانه هاى اسلام را از میان ببرد ـ متوقّف گردد.

آنان از این رو قربانى شدند تا مسلمانان بدانند که حکّامى که به نام اسلام حکومت مى کنند، از تطبیق اسلام با واقعیت آن به اندازه اى دوراند که مفاهیم کتاب خدا و سنّت رسول اکرم(صلى الله علیه وآله وسلم) در یک طرف قرار دارد و آن حاکمان منحرف در طرف دیگر. امام باقر(علیه السلام) بر آن شد تا انحراف حاکمان و دورى آنان از حقایق اسلام را به مردم بفهماند و براى مسلمانان آشکار سازد که چنان امورى تحقّق یافته است.
هشام بن عبدالملک خلیفه نابکار اموى وقتى به امام(علیه السلام) اشارت مى کند و مى پرسد که این شخص کیست؟ به او مى گویند او کسى است که مردم کوفه شیفته و مفتون اویند. 

فضائل شیعیان دوران غیبت(2)

 فضائل شیعیان دوران غیبت(2)

طبق روایات اهل بیت، شیعیان دوران غیبت درجات والایی درنزد پروردگار دارند. اینان همان کسانی اند که (بنا برروایات) به مقام برادری اول شخص عالم، پیامبرخدا صلی الله علیه وآله وسلم می رسند¹ واز رفقای ایشان و گرامی ترین امتشان خواهند بود،² داخل آن دسته از اولیای خدا می شوند که خدا درموردشان فرموده:«أَلا إِنَّ أَوْلِیَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ»^3و4 و در روز قیامت نیزدردرجه امامان صلوات الله علیهم قرار می گیرند.⁵چنین شیعیانی درزمان غیبت پاداش یاران و همراهان معصومان گذشته صلوات الله علیهم را خواهند داشت. چنان که آمده است:

از حکم بن عیینه نقل شده که گفت : وقتی امیر مومنان صلوات الله علیه در روز نهروان خوارج را کشتند، مردی در مقابل حضرت ایستاد و عرضه داشت: یا امیرالمومنین، خوشا به حال ما! زیرا ما در این جنگ کنار شما حاضر بودیم و به همراه شما این خوارج را کشتیم. حضرت فرمودند:

«قسم به آن خدایی که دانه گندم را شکافت و هرجانداری را آفرید، در این جنگ، گروهی با ما شرکت داشتند که خدا هنوز پدران و اجدادشان را نیز خلق نکرده است.»

آن مرد گفت: چگونه گروهی که خلق نشده اند با ما شریک اند؟ فرمودند:« بله، گروهی در آخر الزمان هستند که در آنچه ما انجام دادیم شرکت می کنند و تسلیم مایند. اینان حقیقتا در آنچه ما کردیم شریک مایند.» 

فضائل شیعیان دوران غیبت

فضائل شیعیان دوران غیبت

بعد از بیان گوشه‌ای از سختیهای دوران پربلای غیبت، این را نیز باید دانست که با وجود تمام این دشواریها کسی نگوید: حال که قرار است بیشتر شیعیان مرتدّ شوند و فقط تعداد انگشت‌شماری سالم بمانند، پس من نمی‌توانم از آنها باشم، و خدای ناکرده، با این تصور، حالت ناامیدی به او دست بدهد. در نزد امامان معصوم علیهم‌السلام که حجت خدا بر مردم و واسطه‌ی بین خالق و مخلوق‌اند، آن دسته از شیعیان این دوران که بتوانند به تکالیفی که برای آنان معین شده عمل کنند، از شیعیان ادوار سابق و حتی دوره‌های بعد از غیبت نیز برترند؛ چنان که آمده‌ است:

«ابوخالد کابلی از امام زین‌العابدین علیه‌السلام نقل کرده که فرمودند: غیبت دوازدهمین ولی خدا از میان اوصیای رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و امامان بعد از ایشان طولانی می‌شود.
ابوخالد، شیعیان روزگار غیبتش، همانانی که به امامتش اعتقاد دارند و انتظار ظهورش را می‌کشند، برترین شیعیان، هر دوره‌ای هستند، چرا که خدای- تعالی- از عقل و درک و وشناخت، آن‌قدر به ایشان بخشیده که پنهان بودن حجت خدا در نزدشان مانند حضور و مشاهده اوست. خدا آنان را در این زمان به مانند مجاهدان با شمشیر در مقابل رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌آله‌وسلم قرار داده، اینان همان مخلصان واقعی و شیعیان راستین و دعوت‌کنندگان به دین خدا در نهان و آشکارند»¹ 

بشکن ای بغض-به مناسبت شهادت امام جواد

بشکن ای بغض-به مناسبت شهادت امام جواد

 

آه! چه سخت است زندگی با دشمن؛ دشمن خانگی! دشمنی که گزنده‏ترین سایه بر دیوار است و زشت‏ترین خار، بر سینه‏ی افکار.

کاش آفتاب نتابد! بر شهری که حق نمک، زهر است! و حق مهربانی، ستم!

آه، ای وسعت اندوه در بغض نگاهم! چرا نمی‏شکنی؛ تا مژه هایم از فانوسِ اشک لبریز شوند و لحظه هایم از عطر باران، سرشار! هوای مرثیه در سر دارم:

 دلم دارد هوای گریه، امشب           صفا دارد صفای گریه، امشب

ببار ای اشکِ خونین قطره قطره         دو چشمم را به جای گریه، امشب

 گویی «مدینه»، همیشه عهده‏دار اندوه «عراق» است، که گنجینه‏ی غم و غربت و فراق است! بارها، پیام رسانان سیه پوش، آسمان مدینه را به سوگِ ستارگانش فراخوانده‏اند و مویه‏ی مادران، تبسّم از نگاه خورشید زدوده است.

اینک نوبت اندوهانِ مردی از تبار نور است؛ مولایی آراسته به خدایی‏ترین اندیشه و علم؛ که مدعیانِ فخر و وقار، در حضورش، مثل یخ، آب می‏شدند و تشنگان بصیرت و کمال، از سایه سار حضورش، سیراب.

ملکوت وجودش به گواهیِ دوست و دشمن، آسمانی و صداقت حضورش، آکنده از مهربانی بود. امّا به اشراق نگاهش، ایمان نداشتند و به ارتفاعِ تواضعش رشک می‏بردند.

سلام به اشک! سلام بر غم! سلام بر غربت تو و بر تمام تنهایی‏ات، مظلوم، یا جواد الائمه!

هر چند دست ما از آستان تو کوتاه است؛ امّا دل بر ضریح دیر آشنای تو بسته‏ایم؛ تا با کرامت ازلی‏ات، گره گشای آرزومندی ما باشی. مولا جان! به صداقت اشک‏ها قسم، که نیازمندانِ آستان توایم؛ جرعه‏ای از دریای معرفت ما را بنوشان!

سخاوت، آبرو از نگاه تو گرفته وَ جود، مدیون دست‏های توست. نفرین بر دشمنانِ نمک ناشناس تو باد؛ که بهار جوانی‏ات را به خزان خیانت فروختند و آتشِ اندوه و اشک و حسرت، در نگاه ملکوت افروختند.

 
می‏شود تکثیر با یادت تمامِ اشک‏ها         بر تو باد، ای آسمانی دل، سلام اشک‏ها

مثل بارانی‏ترین فصلی که می‏گیرد دلم          یک جهان، اندوه دیدم، در پیام اشک‏ها

منبع:tebyan.com



دوازده قطره از دریای فضایل جوادالائمّه علیهم السلام

دوازده قطره از دریای فضایل جوادالائمّه علیهم السلام

(1) ابن قیاما نامه ای کنایه آمیز به امام رضا(ع) نوشته بود. گفته بود: تو چه امامی هستی که فرزند نداری؟ حضرت با ناراحتی جواب داده بود: « تو از کجا می دانی که من فرزندی نخواهم داشت. به خدا شب و روز نمی گذرد جز این که خداوند به من پسری عنایت خواهد کرد که به سبب او میان حق و باطل را جدایی می دهد»1

(2) وقتی امام جواد(ع) به دنیا آمد، امام رضا(ع) فرمود: «حق تعالی فرزندی به من عطا کرد که هم چون موسی بن عمران دریاها را می شکافد و مثل عیسی بن مریم خداوند مادرش را مقدس گردانیده و او طاهر و مطهر آفریده شده» آن وقت مرثیه فرزندش را خواند و گفت: «این کودک به جور و ستم کشته خواهد شد و اهل آسمان ها برایش گریه خواهند کرد، خدای متعال بر دشمن و قاتل او غضب خواهد کرد؛ آنها بعد از قتل او بهره ای از زندگی نخواهند برد و به زودی به عذاب الهی واصل خواهند شد.»
آن شب که امام جواد(ع) به دنیا آمد، امام رضا(ع) تا صبح در گهواره با او سخن می گفت...
مشهور است که رنگ صورت آن حضرت گندم گون بود. قد بلندی داشت و نقش روی انگشترش «نعم القادرالله» بود.2

(3) ابویحیی صنعانی می گوید: در مکه به محضر امام رضا(ع) شرفیاب شدم. دیدم حضرت موز پوست می کنند و در دهان فرزندشان ابوجعفر(امام جواد(ع) می گذارند. عرض کردم: این همان مولود پرخیر و برکت است؟
فرمود: آری. این مولودی است که در اسلام، مانند او و برای شیعیان ما، بابرکت تر از او زاده نشده است.3