ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
1 | 2 | 3 | ||||
4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
در
نوفللوشاتو، خبرنگارهای بسیاری از آمریکا، انگلیس، فرانسه و دیگر کشورهای
دنیا به دیدار امام (ره) آمده بودند و میخواستند درباره مسائل ایران و
جهان، با ایشان مصاحبه کنند. پرسش اوّل و دوّم را پرسیدند، ایشان هم پاسخ
دادند. پرسش سوّم را هم جواب دادند. ناگهان به ساعتشان نگاه کردند و
دیدند ظهر شده و وقت نماز است. فرمودند: «بس است، میخواهم نماز بخوانم»؛
به ایشان گفتند: «خبرنگارها آمدهاند، قضیه مهم است» فرمودند: «مهم باشد!
یا نماز بخوانند یا اگر نمازخوان نیستند، گوشهای بنشینند تا من نمازم را
بخوانم».
مرحوم طبرسی (ره) در کتاب «احتجاج»، متن مناظره امام هشتم را با علمای یهودی، مسیحی، مجوسی و جناب عمران صابئی را که فرد بسیار باسوادی بوده، آورده است.[1] آن حضرت به فرد مسیحی – جاثلیق – میفرمایند: «شنیدهام که میگویند حضرت عیسی (ع) از لحاظ جسمی و قدرت بدنی از انبیای دیگر ضعیفتر بوده و مثل حضرت ابراهیم (ع) و حضرت موسی (ع) نبوده است و برای همین هم در عبادت کردن، طاقت نمیآورد و کمتر عبادت میکرد. آیا این مطلب درست است؟» جاثلیق گفت: «خیر، این گونه نیست؛ اشتباه گفتهاند». حضرت فرمودند: «واقعاً این طور نبوده است؟» گفت: «نه، پیامبر ما بسیار هم در عبادت قوی بوده است». آن حضرت فرمودند: «چه کسی را عبادت میکرد؟» مرد مسیحی پاسخ داد: «خدای یگانه را». حضرت فرمود: «پس چرا تو خدا را نمیپرستی؟» جاثلیق متحیّر ماند. امّا عمران صائبی در مناظره مقداری مقاومت کرد و امام (ره) نیز بحث با او را ادامه دادند. ناگهان در میان یک بحث فلسفی، اذان گفته میشود. امام (ع) برای نماز برمیخیزد. عمران میگوید: «اگر بمانی و این بحث را تمام کنی، ممکن است مسلمان شوم» امام (ع) میفرمایند: «نه! وقت نماز است و باید نماز را بخوانم. میخواهی مسلمان شو، میخواهی نشو». آن حضرت برای وضو گرفتن از جلسه خارج شدند و نماز را خواندند. عمران هنوز نشسته بود. امام آمدند و بحث را تمام کردند، عمران هم مسلمان شد.
اگر آرامآرام نمازهایمان به نماز اوّل وقت مبدّل شد، نمازی که «تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنکَرِ »؛[2] است، بر ما اثر میگذارد و ما را از گناه باز میدارد. همین که آدم نمازش را اوّل وقت میخواند یا نمیخواند، امتحان بزرگی است. مؤمن به رضای پروردگار میاندیشد و پروردگار، نماز اوّل وقت را دوست دارد. امام رضا (ع) میفرمایند:
«عَلَیْکَ أَبَداً بِأَوَّلِ الْوَقْتِ»؛[3]
همیشه نماز خود را اوّل وقت بخوان.
[1] الأحتجاج، ج 2، ص 199-215.
[2] عنکبوت(29)، آیه 45.
[3] بحارالأنوار، ج 80، ص 21.